Notka: Wybaczcie, ale najwyraźniej lenistwo (no bo co innego??) pozwoliło mi zapomnieć o blogu. Obiecuję poprawę ;)
Muromachi (1333r. - 1573r.) - znana również pod nazwą Muromachi-Ashikaga. Nazwa pochodzi od siedziby bafuku*, która mieściła się w Muromachi (dawniej dzielnica Kioto). Nastąpił początek rozdrobnienia feudalnego i rozpadu kraju na autonomiczne regiony. Kulturowo wydziela się dwa podokresy: Kitayama (połowa XIV - początek XV w.) i Higashiyama (połowa XVI - początek XVI w .) związane z działąlnością dwóch wybitnych dla tego okresu mecenasów i koneserów sztuki, siogunów Yoshimitu i Yoshimasy. Centrum rozwoju sztuki było Kioto. Dzięki Musou Sousekiego (1275-1351) doszło do rozpowszechnienia zen** w kraju i powołania systemu gozan***. Dzięki alternatywnym kontaktom z Państwem Środka wpływy chińskie zaznaczały się w filozofii i sztuce. Rozwijała się wymiana handlowa. Z Chin sprowadzano przedmioty chińskie (karamono). Pod wpływem zen rozwinęło się malarstwo (przede wszystkim monochromatyczne suibokuga, ikebana i kaligrafia. Wysoki poziom osiągnęła sztuka ogrodowa i ceramika, która była wytwarzana na potrzeby intensywnie rozwijającej się ceremonii picia herbaty. Został zapoczątkowany teatr No. Znane zabytki tego okresu to: Ginkakuji, Kinkakuji, Rouanji.
*Bafuku - System rządów wojskowych. Zdominowano scenę polityczną w latach 1192 - 1867.
**Zen - Medytacja. Odkrycie natury i własnego świata oraz współgranie razem z nią.
***Gozan - Pełna nazwa gozan jissetsu, czyli system pięciu gór. Stworzono go w XVI w dla promowania religii zen.
Ginkakuji
Azuchi - Momoyama (1573r. - 1603r.) - Władzę w państwie spawowali Oda Nobunaga (Okres Azuchi, 1573-1582) i Toyotomi Hideyoshi (okres Momoyama, 1582-1603) Nazwa pochodzi od lokalizacji ich siedzib: zamku Azuchi w Omi (prefektura Shiga) i zamku Fushimi w miejscowości Momoyama (Kioto). W tym oktesie w około 1542 roku pojawili się Europejczycy. Dzięki jezuity Franciszka Ksawerego przeniknęło chrześcijaństwo. W kulturze rozwinęły się nowości z epoki Muromachi m.in. ceremonia herbaty, teatr no, suibokuga, malarstwo rodzajowe (kakemono, wielopłaszczyznowe malarstwo dekoracyjne np. fusuma i parawany i obrazy z gatunku "namban" <południowi barbarzyńcy>). Wprowadzono druk. Panowałą moda na stroje zachodnie, europejskie przedmioty codziennego użytku, tytoń, fajki i ekstrawaganckie ozdoby w postaci krucyfiksów i różańców.
Fusuma
Edo (1603r. - 1868r.) - Przełomowym momentem tego okresu była bitwa pod Sekigaharą w 1600 roku oraz dla domu Tokugawa. Tokugawie Ieyasu przez niektórych członków rady regencyjnej powołanej przed śmiercią przez Toyotomiego Hideyoskiego do opieki nad swym synem Hideyorim była skutkiem braku zgody politycznej. Zwycięska dla Ieyasu bitwa lub rok otrzymania przez niego inwestytury w 1603 r. wyznaczają początek epoki. Ieyasu rozpoczął działania, które miały spowodować skonsolidowanie władzy i utworzenie władzy znanego jako bakuhan*. Dom Toyotomi został zniszczony w roku 1615. Hideyori popełnił samobójstwo, a jego stronników wspieranych przez roninów zabito. Nowa struktura rządu ukształtowała się pod koniec rządów trzeciego sioguna Iemitsu (sprawował urząd od 1622 do 1651). System opierał się na ośrodku władzy bafuku i autonimicznych hanach (władzę nad nimi sprawowali książęta feudalni zwani daniyou). Wszyscy byli wasalami sioguna, który stał na czele centralnej władzy. Polityczną stolice państwa stanowiło Edo. Do momentu umocnienia dynastii obowiązywał zwyczaj rezygnacji z tytułu sioguna aby zapewnić nominację potomkowi. Od 1615r. życia cesarza i dworu regulowały zasady sformułowane w dokumencie Kuge shohatto. Zmniejszyły one swobodę monarchy i poddanych. Zabroniono im opuszczania Kioto, a ich rozrywką miały stanowić kaligrafia, literatura i poezja. Ieyasu przeprowadził wiele reform. Jedną z nich miała za zadanie kontrolowanie nad rodami wojskowymi i damiyou. Podzielono je na dwie kategorie zgodne ze związkami domu Tokugawa. Pierwszą grupę tworzylo "dziedziczni wasale" rodu (fudai daimyou). Byli to sojusznicy Tokugawów. Grupę drugą stanowili "zewnętrzni panowie" (tozama daimyou), którzy uznali władzę rodu dopiero po zwycięstwie pod Sekigaharą. Kontrolę nad nimi miały zapewnić redystrybucja hanów i przymusowe osiedlenia.
Przeprowadzono podział na klasy społeczne. Uprzywilejowaną grupą byli samurajowie. Stopniowo wprowadzano edykty antychrześcijańskie, które doprowadziły do wyrzucenia z kraju obcokrajowców (1638 r.). W roku 1639 Japonia wkroczyła w proces izolacji i odcięła się od wpływów zachodnich. Kilka regionów posiadało kontakt z zagranica; handel z Chinczykami i Holendrami kontunuowano na sztucznej wyspie Deshima (Dejima) nieopodal Nagasaki, han Tsushimy (obecnie prefektura Nagasaki) kontakty z Koreą. Dzięi izolacji nastał czas stabilizacji i spokoju, jednocześnie spowodowało to opóźnienie rozwoju gospodarczego i stagnacji. Na początku XVIII wieku rozpoczął się kryzys ekonomiczny. Pojawiło się niezadowolenie wszystkich warstw społecznych oraz bunt chłopów (tzw bunty ryżowe). Bafuku próbowało złagodzenia sytuacji reformami gospodarczymi. Otwieranie Japonii rozpoczęło się na przełomie XVIII i XIX wieku. Był to długoletni proces zakańczania izolacji oraz odkrywania kontaktów handlowych.
Okres Edo był epoką aktywnej działalności intelektualnej. Prezentuję się przede wszystkim myśl konfucjańska i neokonfucjańska.
Kultura rozwinęła się u schyłku XVII i na początku XVIII wieku w okresie rządów sioguna Tsunayoshiego (urząd 1680 - 1709). Etap ten był zwany Genroki. Rzowinął się najważniejszy gatunek epoki; ukiyoe. Tradycyjne szkoły reprezentowała szkoła Kanou, która zajmowała się malarstwem dekoracyjnym. Jako wyjątkowe dzieło zalicza się mauzoleum Tokugawów, czyli zespół świątynny Tokoushougu. w Nikko (prefektura Tochigi) wybudowany w stylu japońskiego baroku. Pojawiły się nowe formy poetyckie haikai i haiku. W sztuce dominowała tematyka świecka, radość życia i dowolność.
*bakuhan - połączenie bakufu i han.
