Inaczej chanoyu, sadou, chadou
Chanoyu znaczy wrzątek na herbatę, a sadou lub chadou drogę herbaty. Jest to uroczysty rytuał podawania i picia herbaty. Była to kiedyś sztuka przeznaczona wyłącznie dla arystokracji dworskiej, wojskowej i kleru.
Spopularyzowano ją na początku okresu Kamakura (1192 r. - 1333 r.) mimo, iż samą herbatę Japonia poznała w okresie Nara (710-794).
W kręgach arystokracji pojawił się nowy rodzaj rozwywki; konkursy herbaciane (jap. toucha). Podczas uroczystych spotkań stosowano czarek i innych przyborów, które były sprowadzane z kontynentu.
Klasztory buddyjskie promowały wyciszony i skromny styl, a osobą, która miała istotny wpływ na ten rodzaj ceremonii był mnich Musou Soseki. Odejście od tej formy zapoczątkował cesarz Noami (1397-1471) i jego potomkowie, którzy wprowadzili owy zwyczaj na dwór siouguna jako dostojne i spokojne spotkania herbaciane.
Do niezbędnych przedmiotów istotnych podczas ceremonii herbaty należy:
kociolek ustawiony na palenisku wbuowany w podloge (ro)
kociolek do gotowaina wody (chagama)
pojemnik na wode (mizusashi)
bambusowe czerpadełko na wodę (hishaku)
pojemnik na herbate (chaire)
czerpadełko na herbate (chashaku)
bambusowy pedzelek do mieszania herbaty (chasen)
podstawka do pokrywki kociołka (futa)
naczynko do herbaty (chawan)
W ceremomii istotne są przedmioty dekoracyjne ikebana lub zroj z kaligrafia, a uczestnik ceremonii jest zaopatrzony w ozdobny wachlarz (sensu) i materiał (fukusa), którym wyciera naczynia po ich sprawdzeniu i specjalny papier (kaishi), na którym ukłąda się słodycze i wyciera się brzegi herbaty po degustacji.
Pawilony herbaciane są różnych rozmiarów, ale pomieszczenie powinno wynosić 4 i pół tatami. Jest tam wnęka dekoracyjna (tokonoma), palenisko i pomieszczenie, w którym przechowuje się przyrządy potrzebne do ceremonii.
Najsłaniejsze pawilony, w których odbywają się spotkania:
Taian (Kioto) i Joan (Inuyama, prefektura Aichi); został on przeniesiony z Kioto w jej oryginalnej formie.
Ceremonia picia herbaty wymaga praktyk. Każdy ruch, gest jest istotny i nie ma miejsca na inprowizacje!
Przykład ceremonii z youtube. Możemy zauważyć jak kobieta z ogromną precyzja dba o każdy szczegół.
https://www.youtube.com/watch?v=7tt7NBIVeMY
Chanoyu znaczy wrzątek na herbatę, a sadou lub chadou drogę herbaty. Jest to uroczysty rytuał podawania i picia herbaty. Była to kiedyś sztuka przeznaczona wyłącznie dla arystokracji dworskiej, wojskowej i kleru.
Spopularyzowano ją na początku okresu Kamakura (1192 r. - 1333 r.) mimo, iż samą herbatę Japonia poznała w okresie Nara (710-794).
W kręgach arystokracji pojawił się nowy rodzaj rozwywki; konkursy herbaciane (jap. toucha). Podczas uroczystych spotkań stosowano czarek i innych przyborów, które były sprowadzane z kontynentu.
Klasztory buddyjskie promowały wyciszony i skromny styl, a osobą, która miała istotny wpływ na ten rodzaj ceremonii był mnich Musou Soseki. Odejście od tej formy zapoczątkował cesarz Noami (1397-1471) i jego potomkowie, którzy wprowadzili owy zwyczaj na dwór siouguna jako dostojne i spokojne spotkania herbaciane.
Do niezbędnych przedmiotów istotnych podczas ceremonii herbaty należy:
kociolek ustawiony na palenisku wbuowany w podloge (ro)
kociolek do gotowaina wody (chagama)
pojemnik na wode (mizusashi)
bambusowe czerpadełko na wodę (hishaku)
pojemnik na herbate (chaire)
czerpadełko na herbate (chashaku)
bambusowy pedzelek do mieszania herbaty (chasen)
podstawka do pokrywki kociołka (futa)
naczynko do herbaty (chawan)
W ceremomii istotne są przedmioty dekoracyjne ikebana lub zroj z kaligrafia, a uczestnik ceremonii jest zaopatrzony w ozdobny wachlarz (sensu) i materiał (fukusa), którym wyciera naczynia po ich sprawdzeniu i specjalny papier (kaishi), na którym ukłąda się słodycze i wyciera się brzegi herbaty po degustacji.
Pawilony herbaciane są różnych rozmiarów, ale pomieszczenie powinno wynosić 4 i pół tatami. Jest tam wnęka dekoracyjna (tokonoma), palenisko i pomieszczenie, w którym przechowuje się przyrządy potrzebne do ceremonii.
Najsłaniejsze pawilony, w których odbywają się spotkania:
Taian (Kioto) i Joan (Inuyama, prefektura Aichi); został on przeniesiony z Kioto w jej oryginalnej formie.
Ceremonia picia herbaty wymaga praktyk. Każdy ruch, gest jest istotny i nie ma miejsca na inprowizacje!
Przykład ceremonii z youtube. Możemy zauważyć jak kobieta z ogromną precyzja dba o każdy szczegół.
https://www.youtube.com/watch?v=7tt7NBIVeMY
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz